iki yarımay, biz ediyorduk...

Sigaramı çekiyordum, derin derin içime ve her çekişimde seni soluyordum. Aklımda sen tütüyordun, ben tenine olan hasretliğime özlem ekiyordum. Etrafımda karanlık geceyi aydınlatan yarımay ve ben o manzaraya gümüş gül dikiyordum. Aklımda seni çevirtiyordum, seni aklıma çevirtiyordum. Duman oluyordu her nefesim ve manzara buğulanıyordu. Buğulu manzaraya adını işliyordum "sen" ile "ben"i topluyordum biz ediyordu, gümüş gül diktiğim manzara üzerindeki yarımay, oluyordu bir dolunay ve gece daha bir aydınlanıyordu; biz gibi…